براي آمدنت دير مي شود، برگرد

بی صدا ، بی نگاه می روم بسوی موج های بی قرار التهاب تو

می روم ، می گذرم از این کرانه ی کبود

می دوم ، می رسم به ابرهای خیس آسمان پاک

دل نبسته ام به ساحل خموش

نه .. من دل نبسته ام به ریگزار داغ

دلگیرم از هر طلوع و هر غروب

دلتنگم از سفرهای ناتموم

آسوده از هرچه خاک و خاکی است

آسوده ی هر خروش و فغانی ...

چشمانم به راهت و دستانم بی تاب نوازشت

بی تو من یخ زده در پاییزم

   تنها این تو می دانی هجوم عشق را

و تو می فهمی صدای اشک را

بی تو من در همه ی شهر غریب و تنهام ...

پ ن : خسته ام من ، خسته از خود ، خسته  از این انتظار 

چه بگویم  جز  (( يارب الحسين بحق الحسين اشف صدر الحسين بظهور الحجه))

دستم بر صفحه می لغزد دلم می خواهد بنگارم آنچه را که بین من و تو را فاصله انداخت

سالهاست که مدعیم که من منتظرم و چه شب ها و صبح ها که تو را نخواندم می دانم

که بی صبری است که از هجر ناله بزنم ولی نازنینم من که عمر نوح ندارم یکبار هم گفته ام

چه می شود که فصل انتظار تو در زمان من سر آید

من می ترسم که زمانم سرآید و هجرت پایان نیابد

من آنچنان خوب نیستم که هم اکنون هم تو را ببینم امید به روزی دارم که رودر رو بنشینم و

جمالت ببینم

نه ،نه، من شیفته جمال نیستم من شیفته عدل تو ام شیفته کمالات توام

شیفته تمام آنچه که تو را ولیم کرده است

شیفته ام که عدل مولایم امیرالمومنین را در نگاهت ببینم

و رشادت مولایم حسین علیه السلام را در وجودت

شیفته ام که تو را ببینم

من لایق نیستم مدعی هم نیستم ولی من هم بسان آن پیرزن که کلافی برای خرید یوسف آورده بود

همین بی دلی ها را آورده ام،  همین ناصبوری ها را

می دانم که مهربان تر از آنی که مرا رد کنی و جوانمردتر از آنی که مرا بی نصیب بگذاری 

می دانم که من پاک آنچنان که می خواهی نیستم می دانم که سرپا آلوده ام می دانم که رنگ و ریا در

کلامم موج می زند می دانم می دانم که سزاوار دیدارتو نیستم ولی چه کنم

چه کنم که دلخوش دارم به مهربانیت، به  لطفت ، به مردانگیت

مرا از خود دور مکن که به تو امیدوارم ، امیدوارم و دوباره زمزمه می کنم این بار فقط و فقط به خاطر مادر

یابن الحسن روحی فدا متی ترانی و نراک

اللهم عجل لولیک الفرج

بدل الهام ميگردد که الهامم نمي آيد

نمي دانم چرا آرام جانانم نمي آيد

ز شوق ديدنت خوابي به چشم من نمي آيد

رسي وقتي کنارمن که سودي بر نمي آيد

ولي آهي دگر از سينه ام بيرون نمي آيد

اللهم عجل لولیک الفرج

در اضطراب چه شب‌ها که صبح شان گم شد
چـه روزهـا کــــه گـرفـتـــــار روز هـفــــتـم شد

چه قدر هفته پر از شنبه شد، به جمعه رسید
و جـمـعــــه روز تـفــــرّج بـــــرای مـــــردم شـد!

چه قــدر شنبـه و یـک شنبـه و دوشنـبه رسید
ولی همـیشه و هـر هـفـتـه جـمـعـه ‌هـا گم شد

چه هفته‌ها که رسید و چه هفته‌ها که گذشت
شمـارشی کــه خلاصـه بـه چـنـد و چـنـدم شد 

و هـفـتـه‌ای که فـقـط ریـشه در گذشتن داشت
بـرای شعـله کـشیـدن بـه خـویـش هـیـزم شد

نـه شنـبـه و نـه بـه جـمـعـه، نـه هیـچ روز دگر
در انتــظار تـو قـلـبـی پـــر از تـلاطـــــم شد !؟

کـــدام جــمـعـه‌ مـــوعـــود می‌زنـی لـبـخـنـد
بـه این جـهـان کـه پـر از قـحطی تبسم شد؟

بــرای آمــدنـت جـــمــعــه‌ای مـعـــیــن کـــن
کـه هـفتـه‌ها همـه‌شـان خـالی از تـرنـم شد

منم سرگشته حیرانت ای دوست

........غروب جمعه بی تو..........


دنیا به دور شهر تو دیوار بسته است

هر جمعه راه سمت تو انگار بسته است


کی عید می رسد که تکانی دهم به خویش

هر گوشه از اتاق دلم تار بسته است


شب ها به دور شمع کسی چرخ می خورد

پروانه ای که دل به دل یار بسته است


از تو همیشه حرف زدن کار مشکلی ست

در می زنیم وخانه ی گفتار بسته است


باید به دست شعر نمی دادم عشق را

حتی زبان ساده ی اشعار بسته است


وقتی غروب جمعه رسد بی تو آفتاب

انگار بر گلوی خودش دار بسته است


می ترسم آخرش تو نیایی و پر کنند

در شهر : عاشقی زجهان بار بسته است

چگونه از تو بخواهم به دیدنم آیی؟!!

چو خویش یار تو دیدم به نیک دانستم

عزیز فاطمه ، مهدی جان چقدر تنهایی...

مرحوم كفعمى روایت كرده است:

روزى پیامبر خدا صلّى الله علیه و آله به حضرت على علیه السلام فرمود: دیشب چه عملى انجام داده‌اى؟

آن حضرت اظهار داشت: پیش از آن كه بخوابم، هزار ركعت نماز به جا آوردم، حضرت رسول فرمود: چگونه؟!

پاسخداد: از شما شنیدم كه فرمودى: هر كس هنگام خوابیدن سه مرتبه بگوید:«یَفْعَلُ اللهُ ما یَشاءُ بِقُدْرَتِهِ، وَ یَحْكُمُ ما یُریدُبِعِزَّتِهِ» ؛ او همانند كسى است كه هزار ركعت نماز خوانده است.

حضرت رسول اکرم فرمود: راست گفتى، چنین است.

منبع: